Annie M.G. Schmidt

Anna Maria Geertruida Schmidt (Kapelle, 20 mei 1911 – Amsterdam, 21 mei 1995) was een Nederlands dichter en schrijfster van verzen, liedjes, boeken, toneelstukken, musicals en radio- en televisie"drama".

Zij werkte aanvankelijk als bibliothecaris in Amsterdam en Vlissingen. Na de Tweede Wereldoorlog werkte ze vanaf 1946 als documentaliste en later als redactrice bij de Amsterdamse krant Het Parool. Het laatste werk deed ze tot 1958. In die periode werd ze lid van de cabaretgroep De Inktvis, waar ook andere Parool-coryfeën aan meededen. Annie Schmidt - de tussenletters M.G. waren nodig ter onderscheid van een andere schrijfster A. Schmidt - schreef in de beginjaren cabaretteksten/liedjes voor o.a. Wim Kan, Wim Sonneveld en Conny Stuart. Bekendheid als schrijfster kreeg ze met de hoorspelserie In Holland staat een huis over de familie Doorsnee, waar tussen 1952 en 1958 91 afleveringen van gemaakt werden. Hierin zaten bekende liedjes als "Ali Cyaankali met muziek van Cor Lemaire, die ook voor de TV-serie "Pension Hommeles" tekende voor de muziek. In 1965 schreef ze de tekst van eerste oorspronkelijk Nederlandstalige succesvolle musical "Heerlijk duurt het langst" die 534 voorstellingen zou beleven en waarvoor Harry Bannink de muziek componeerde. In 1968 volgde de inmiddels legendarische televisieserie "Ja zuster, nee zuster" weer in nauwe samenwerking met Bannink. Meer musicals zouden volgen: "Met man en muis" in 1969, "En nu naar bed" in 1971, "Wat een planeet", "Foxtrot" (1977), "Madam" (1981), "De dader heeft het gedaan" (1983) en "Ping ping" (1984). Tussendoor schreef ze nog toneelstukken waarvan "Er valt een traan op de tompoes" haar naam als toneelschrijver vestigde. Ook de 12 delige TV-serie "Pleisterkade 17" had tussen 1975 en 1977 veel succes. Ze was goed bevriend met Fiep Westendorp die ook al haar Jip en Jannekeboekjes illustreerde.

Anna Schmidt trouwde in 1950 met de chemicus Dick van Duyn met wie ze een zoon Flip kreeg die in haar latere werk regelmatig zou meespelen. Met Dick woonde ze lang beurtelings aan de Cote d'Azur waar ze in 1963 grond kochten, en in Berkel en Rodenrijs. Voor Annie bleef Amsterdam toch de plek waar ze het liefste was. Na Dick's zelfgekozen levenseinde in 1976 ging ze in 1982 in Amsterdam wonen aan de Vossiusstraat.

In 1991 stopte ze met schrijven na haar laatste slecht ontvangen toneelstuk "We hebben samen een paard" Ze was inmiddels vrijwel blind. Na een val in januari 1994, een heupoperatie en revalidatie daarvan besloot ze een aantal zaken rondom haar levenseinde zelf in de hand te nemen. Ze maakte afspraken met haar huisarts die op de hoogte was van haar ideeen over euthanasie. Annie verzocht Harry Bannink de begrafenismuziek te schrijven: Harry moet een mooie medley maken, met liedjes van hem en mij zoals "In een rijtuigie" en "op een mooie pinksterdag" en dat moet dan in iets klassieks overgaan. Toen ik alles had besproken dacht ik "Ik had eigenlijk nu wel een feestje verdiend verdiend waar ik wel bij was" . In de vroege ochtend na haar 84ste verjaardag overleed Annie Schmidt in Amsterdam. Ze is begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied.

In 2002 verscheen Anna, een biografie door Annejet van der Zijl.